Divadelní studio Farma v jeskyni \ Studio teatralne Farma w jaskini
Praga, Czechy

Przeszłość i teraźniejszość miejsca – dworzec kolejowy Žilina – Záriečie na Słowacji. Stąd w czasie II wojny światowej deportowani byli słowaccy Żydzi. W 2006 roku aktorzy podczas prób na tym byłym dworcu, zaczęli odkrywać jego historię, spotykając się z tymi, którzy przeżyli transporty do obozów koncentracyjnych, a także przez badania archiwów i samej okolicy Žiliny. Poczekalnia rozwija motywy krótkiego szkicu teatralnego, który był częścią przedsięwzięcia Podróż do stacji z 2003 roku. W poczekalni, w przestrzeni „tu” i „pomiędzy”, spotykają się „przypadkowi” podróżni, ale nieprzypadkowo powraca śmierć. W tym na pozór zwyczajnym trójkącie relacji zaczyna kumulować się agresja, wywołując nieukojoną, dawną traumę, która do dziś tkwi w korzeniach ukrytego nacjonalizmu. Znajdujemy się w przestrzeni świadomości Europy Środkowej, gdzie przy akompaniamencie słowackiego tanga, spotykamy duchy tych, z którymi nie podzieliliśmy losu. Spektakl jest historią o przestrzeni, jaką jest poczekalnia na prowincjonalnym dworcu w zagubionym zakątku świata. Przedstawienie chwyta marzenia podróżnych na moment przed pożegnaniem się z dotychczasowym życiem i zanurzeniem w nieznanym, portretuje ich osobiste tragedie i samotność, obejmując czas od lat 30. do dzisiaj.

Teatr Farma v jeskyni zaczął formować się w 2001 roku w Pradze podczas projektu poświęconego Federico Garcii Lorce. Nazwa teatru jest dosłownym tłumaczeniem nazwy posiadłości Lorci – daimuz w języku arabskim. To międzynarodowe studio teatralne skupiło się na twórczym rozwoju i badaniach ludzkiej ekspresji. Określają ją relacje ja-ty, ciało-głos, kultura-natura, zbiorowe-intymne, poszukiwanie-tworzenie. Szuka środków wyrazu ciała, które nie mogą być wyartykułowane przez słowo lub inny przekaz. Teatr czerpie inspiracje również z badań etnicznych na prowincjach Europy Środkowej, z których przywozi lokalne pieśni, muzykę i tańce.

„Docolomanský wraz z innymi utalentowanymi «jaskiniowcami» rzucił światło na skrywany w słowackiej historii ból – udziału Słowaków w deportacjach, czyli w zabijaniu Żydów. W halucynacyjnych obrazach, gdzie martwi spotykają żywych, dawny wstyd lubieżnie ociera się o wstyd dzisiejszy. Celnie i głęboko wetknięty palec w ranę zbiorowej (nie)pamięci!”
biuletyn Międzynarodowych Biennali Teatralnych REFLEX, 1–7 stycznia 2007

Przedstawienie trwa 80 minut.