RECENZJE

Piaskownica to opowieść o dziecięcej dorosłości i dorosłych dziecinadach, o pierwszym zauroczeniu, nauce dzielenia się sobą, miłości, zdradzie i strachu przed dorosłością oraz o podejmowaniu dziecinnie trudnych decyzji. Najciekawszym żywiołem Piaskownicy jest potoczysty i dowcipny język, balansujący na granicy dorosłości i dzieciństwa.

Przejrzysta metaforyka i wspaniałe podchwycenie dziecięcego języka zdobywają przychylność odbiorców w każdym wieku.

Spektakl jest skierowany do widzów od lat 15.

Walczak o Piaskownicy:

Iza Natasza Czapska: O czym jest Twoja Piaskownica. No jasne, że nie jest to historia o przedszkolakach, choć dzieje się w piaskownicy.
Michał Walczak: Nie ma się co czarować - o niespełnionej miłości. O spotkaniu dwojga ludzi, którzy się znakomicie rozumieją, a nie do końca są w stanie porozumieć. Dotyczy to też dojrzałych ludzi. Tak, chciałem nieco zdemaskować, zdjąć patetyczność z tematu związków uczuciowych między ludźmi. Dorośli też są, doświadczając miłości, nie tylko dramatyczni, ale i śmieszni, bezradni, bliscy w reakcjach dzieciom z piaskownicy.

Iza Natasza Czapska, Inicjacja w piaskownicy, „Życie Warszawy”, 27 grudnia 2003

Piaskownica Michała Walczaka wprowadza nastrój dziwnej i naiwnej, smutnej i śmiesznej, dziecięcej Arkadii. Arkadii z miejskiego osiedla, otoczonej betonowym obmurowaniem, gdzie zamknięci są we własnym świecie i niezakłóconym dojrzewaniu młodzi bohaterowie.

Dorota Jarząbek, Z piaskownicy do piachu, „Didaskalia” 61-62/2004

Michał Walczak, ur. 1979 w Sanoku. Jeden z najciekawszych dramatopisarzy młodego pokolenia. Absolwent Wydziału Reżyserii Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie. Za debiutancki dramat Piaskownica (2001) otrzymał I nagrodę w konkursie „My – na progu nowego wieku” zorganizowanym przez Śródmiejskie Forum Kultury w Łodzi.

Dla teatru napisał m.in.: Nieznajomi (2000), Podróż (2000), Dwóch (2001), Podróż do wnętrza pokoju (2002) Egzamin (2002), Bez didaskaliów (2002), Rzeka (2003), Smutna królewna (2003), Kopalnia (2003), Nocny autobus (2004), Całe życie Jarosława (2004), Pierwszy raz (2004), Biedny Ja, Suka i Jej Nowy Koleś (2005), Medea (2005), Kac (2006), Człowiek z Bogiem w szafie (2006), Ostatni tatuś (2007), Polowanie na łosia (2007), Jarmark Europa (2008) oraz Amazonia (2008).

Jako reżyser zadebiutował realizacją własnej sztuki – Podróż do wnętrza pokoju (Teatr Powszechny, Warszawa 2004). Ponadto wyreżyserował: Dziecko Marii Spiss (warsztat, festiwal EuroDrama, Wrocław 2003), Kosmos Witolda Gombrowicza (warsztat, Scena Le Madame, Warszawa 2005), Kac (Teatr Nowy, Łódź 2006), Ostatni tatuś (Teatr Lalka, Warszawa 2007), To nie jest kraj dla wielkich ludzi (Teatr Montownia-Klubokawiarnia Chłodna 25, Warszawa 2008).


Dziękujemy Panu Adamowi Grządzielowi ze Stowarzyszenia Old Timers Garage w Katowicach za pomoc w przeniesieniu spektaklu na scenę Teatru Nowego.

Spektakl pokazywany jest w ramach projektu Scena 14+.